عارفان قرن ممنوع،جز به من فکری مباشد                    

                                                                من همان حجله درویش که به دلها شعر نبشتم

عارفان قرن مشکی،جز به من رنگی مباشد

                                                                 من همان رنگ سپهرم که به دیدگان نیافتم

عارفان قرن وحشی،جز به رحم کارم مباشد

                                                                 من همان رحم درختم که به جغدی لونه دادم

عارفان قرن زندان،جز به عشق جرمم مباشد

                                                                  من همان قاضی درگاه،به عشقت جرم مگیرم

عارفان قرن سنگی،جز به سائیدن مباشم

                                                                   من همان آب زلالم که به خاک دل بریزم

عارفان قرن دولت،جز به مردم من مباشم

                                                                   من همان کودک مسکین که به خانه ات نشینم

عارفان قرن قلعه،جز به شاقول من مباشم

                                                                    من همان خشتهای خشکم که به روی هم بریزم

عارفان قرن هجران،من به جز مادر مباشم

                                                                    من همان اصله ارحام که به دور هم کشیدم

عارفان قرن بارون،من به جز قطره مباشم

                                                                    من همان یه ذره آبم،بر سر گندم بپاشم

عارفان قرن محدود،من به جز حدی مباشم

                                                                     من همان قصاص مرحوم که به دست و پا بپیچم

عارفان قرن قرآن،من به جز آیت مباشم

                                                                     من همان لونه نحلم که به آفرین بیارزم

عارفان قرن پرواز،من به جز سیری مباشم

                                                                     من همان منیت دور از وجود پاک خویشم

عارفان قرن منظوم،من به جز نظمی مباشم

                                                                     من همان ذات درونم که به وحدت می کشانم

عارفان قرن زیبا،من به جز زینت مباشم

                                                                     من همان مکتوم یقوت خاکت باشم

عارفان قرن آئین،من به جز آئینه باشم

                                                                     من همان سینی روحی که به پیش رویت باشم

عارفان قرن مسکوت،من به جز خنده مباشم

                                                                     من همان هق هق خیسم،که به درک جامع آیم

عارفان قرن نوری،من به جز مطلق مباشم

                                                                     من همان قدرت محظم که به هر وجود باشم

عارفان قرن مشکوک،من به جز تردید،رسیدم

                                                                      من همان واقعیت به درون اصل خویشم

عارفان قرن مسدود،من به جز شوسه مباشم

                                                                      من همان رفتگر پیر،سنگ ز راهت می زدایم

عارفان قرن منطق،من به جز نطقی نیایم

                                                                      من همان فلسفه کل به درکت جا نیافتم

عارفان قرن مسلخ،من به جز رگت مباشم

                                                                      من همان تیغه دارم،که به پیش گردن آیم

عارفان قرن شهوت،من به جز تقیه باشم

                                                                      من همان تزکیه نفس،ریشه کار تو باشم

عارفان قرن مستی،من به جز باده مباشم

                                                                      من همان مستی بعد از گریه های توبه باشم

عارفان قرن مقصود،من به جز فکرت مباشم

                                                                      من به این سادگی اما،جز به تنهایی مباشم

با حمار حکیم،اندر شوسه عشق

به شهر شعر رسیدم.

همسر عزیزم:homelessness

توجه:هرگونه برداشت از این وبلاگ،پیگرد قانونی دارد

ولی اگر تو پسر زاده شوی باز هم راضی خواهم بود.حتی شاید بیشتر از دختر بودنت.در این صورت از خیلی تحقیر ها و بردگی ها در امان خواهی بود.مثلا اگر پسر باشی،هیچ کس در تاریکی شب به تو تجاوز نخواهد کرد،وقتی با محبوبت هم بستر می شوی ناچار نیستی قضاوتهای خصمانه را تحمل کنی،هیچ کس به تو نخواهد گفت گناه آن روزی که حوا سیب ممنوعه را چید به وجود آمد.کمتر رنج می بری.برای ثابت کردن اینکه خدا می تواند پیرزنی سپید مو یا دختری زیبا باشد،لازم نیست زیاد بجنگی.می توانی در برابر هر کس که دلت خواست به راحتی نافرمانی کنی.می توانی دوست داشته باشی بی آنکه یک شب از خواب بپری و احساس کنی در بستر گناه غوطه وری.می توانی از خودت دفاع کنی بی آنکه دشنام بشنوی.البته پسر بودن هم دردسرهای خود را دارد.فکر نکن زندگی برای مردها خیلی آسان است.اگر نیرومند باشی ،مسئولیتهای سنگینی را باید با خود حمل کنی.به تو حکم می کنند که در جنگ بکشی یا کشته شوی.اگر پسر باشی دوست دارم با ضعفا ملایم و با زورگوها خشن باشی.مرد بودن یعنی کسی بودن و من دوست دارم که تو کسی باشی.آدم بودن کلمه زیبایی است چون حد و مرزی برای زن یا مرد بودن تعیین نمی کند.

شاید گفتن این حرفها با تو خیلی زود است،آری نباید از الان با غمها آشنایت کنم.باید از شادی ها با تو بگویم.ولی نمی خواهم تو را گول بزنم و بگویم زندگی همچون قالی نرم و لطیفی است که می توان پابرهنه رویش راه رفت،نه جاده ناهموار پر سنگ و کلوخ.سنگهایی که جز با چکمه های آهنین نمی توان از آنها گذشت،تازه این هم کافی نیست چون وقتی پاهایت را می پوشانی و محافظت می کنی،همیشه یکی پیدا می شود که سنگی به سرت پرتاب کند.می دانی فرزندم نمی دانم اگر سخنان ما را کسی بشنود چه خواهد گفت.

ادامه دارد .......

به من لگد نمی زنی و جوابم را نمی دهی.چطور ممکن است قدرت چنین کاری را داشته باشی ؟ولی من تصمیم خودم را گرفته ام .... تو زاده خواهی شد ..... این تصمیم را وقتی گرفتم که عکست را دیدم.کاملا هم عکس خودت نبود.فقط و فقط عکس یک جنین.همین.

چطور می توانم تو را دور بیاندازم؟به من چه که تو در اثر اشتباه درست شده ای؟آیا دنیایی هم که ما در آن زندگی می کنیم در اثر اتفاق یا اشتباه به وجود آمده است؟شجاع باش کوچولو.

راستی تو دختری یا پسر؟دلم می خواهد دختر باشی.دلم می خواهد روزی آنچه را که من امروز حس می کنم،حس کنی.می دانی.دنیای ما دست مردهاست و برای خود آنها ساخته شده است و زورگویی و استبداد در نهادشان ریشه ای عمیق دارد.در قصه هایی که مردها در توجیه برای خود ساخته اند،اولین موجود انسانی زن نیست.مردی است به اسم آدم.حوا بعدا پیدایش می شود برای اینکه آدم را از تنهایی در بیاورد و برایش دردسر و ناراحتی درست کند.در نقاشیهای در و دیوار کلیساها،خدا پیرمردی ریش سفید است،نه پیرزنی سپیدمو.در آیات قرآن گفته اند:قل هو الله احد........... نگفته اند:قل هی الله احد........

با این همه زن بودن لطیف و زیباست.ماجرایی است که شجاعتی بی پایان می خواهد.جنگی است که پایانی ندارد.اگر دختر به دنیا بیایی خیلی چیزها را باید یاد بگیری،اول اینکه باید خیلی بجنگی تا بتوانی بگویی:آنروز که حوا سیب ممنوعه را چید،گناه بوجود نیامد،آنروز یک فضیلت پرشکوه به دنیا آمد به نام نافرمانی.و بالاخره باید خیلی بجنگی تا ثابت کنی که در درون اندام نرم و ظریفت چیزی به نام عقل وجود دارد.مادر بودن وظیفه نیست،حرفه هم نیست بلکه حقی است از هزاران حق دیگر.از بس این فریاد را می کشی خسته می شوی.ولی نباید دلسرد شوی.مبارزه به مراتب زیباتر از خود پیروزی است.

ولی اگر تو پسر زاده شوی .......

ادامه دارد .......

امشب پی بردم که وجود داری ...... بسان قطره ای از زندگی که از هیچ جاری شده باشد.با چشم باز در ظلمت محض دراز کشیده بودم که ناگهان در دل تاریکی،جرقه ای از آگاهی و اطمینان درخشید:

آری تو آنجا بودی.وجود داشتی.گویی تیری به قلبم خورده بود.و وقتی صدای نامرتب و پر هیاهوی ضربانش را باز شنیدم احساس کردم تا خرخره در گودال وحشتناکی از تردید و وحشت فرو رفته ام.با تو حرف می زنم ولی ترس آزاردهنده ای سراپایم را فرا گرفته است و حالا در چهاردیواری این ترس زندانی شده ام و موجودیتم را گم کرده ام.سعی کن بفهمی من از دیگران نمی ترسم.با دیگران کاری ندارم.از درد هم نمی ترسم.ترس من از توست.از تو که سرنوشت وجودت را از هیچ ربود و به جدار بطن من چسباند.هرچند همیشه انتظارت را کشیدم ولی هیچ گاه آمادگی پذیرایی از تو را نداشته ام،وهمیشه این سوال وحشتناک برایم مطرح بوده است:

نکند دوست نداشته باشی به دنیا بیایی؟نکند روزی به سرم فریاد بکشی:چه کسی از تو خواسته بو مرا به دنیا بیاوری؟چرا مرا درست کردی؟چرا؟

کوچولو زندگی یعنی خستگی!زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار می شود و در ازای لحظات شادی اش که مکث های کوتاهی بیش نیست،باید بهای گزافی پرداخت.کوچولو ولی اینو فراموش نکن:

هیچ کدوم از کاری خداوند بی دلیل نیست.........مطمئن باش رسالتی به گردنته که باید به دنیا بیای.....

مادرم مرا نمی خواست.من در اثر یک اشتباه و در لحظه غفلت دیگران درست شدم.........کوچولو سرنوشت تو هم همانند من است،حال بعد از گذشت این سالها همه به وجودم افتخار می کنن،نمی دونم این خوبه یا بد؟! .......با علامتی نشانم بده که می خواهی به دنیا بیایی یا خواهان غرق شدن در همان سکوتی؟!

همیشه با خود گفته ام:چرا فرزندی به دنیا بیاورم؟برای این که گرسنگی بکشد؟برای این که از سرما بلرزد؟برای اینکه از تحقیر و خیانت برنجد؟یا برای اینکه از بیماری یا جنگ بمیرد؟اما آیا هیچ بودن از همه اینها بهتر است؟

کوچولو می دانم که رسالتی بر شانه های کوچکت وجود دارد.........

ادامه دارد............