عارفان قرن ممنوع،جز به من فکری مباشد                    

                                                                من همان حجله درویش که به دلها شعر نبشتم

عارفان قرن مشکی،جز به من رنگی مباشد

                                                                 من همان رنگ سپهرم که به دیدگان نیافتم

عارفان قرن وحشی،جز به رحم کارم مباشد

                                                                 من همان رحم درختم که به جغدی لونه دادم

عارفان قرن زندان،جز به عشق جرمم مباشد

                                                                  من همان قاضی درگاه،به عشقت جرم مگیرم

عارفان قرن سنگی،جز به سائیدن مباشم

                                                                   من همان آب زلالم که به خاک دل بریزم

عارفان قرن دولت،جز به مردم من مباشم

                                                                   من همان کودک مسکین که به خانه ات نشینم

عارفان قرن قلعه،جز به شاقول من مباشم

                                                                    من همان خشتهای خشکم که به روی هم بریزم

عارفان قرن هجران،من به جز مادر مباشم

                                                                    من همان اصله ارحام که به دور هم کشیدم

عارفان قرن بارون،من به جز قطره مباشم

                                                                    من همان یه ذره آبم،بر سر گندم بپاشم

عارفان قرن محدود،من به جز حدی مباشم

                                                                     من همان قصاص مرحوم که به دست و پا بپیچم

عارفان قرن قرآن،من به جز آیت مباشم

                                                                     من همان لونه نحلم که به آفرین بیارزم

عارفان قرن پرواز،من به جز سیری مباشم

                                                                     من همان منیت دور از وجود پاک خویشم

عارفان قرن منظوم،من به جز نظمی مباشم

                                                                     من همان ذات درونم که به وحدت می کشانم

عارفان قرن زیبا،من به جز زینت مباشم

                                                                     من همان مکتوم یقوت خاکت باشم

عارفان قرن آئین،من به جز آئینه باشم

                                                                     من همان سینی روحی که به پیش رویت باشم

عارفان قرن مسکوت،من به جز خنده مباشم

                                                                     من همان هق هق خیسم،که به درک جامع آیم

عارفان قرن نوری،من به جز مطلق مباشم

                                                                     من همان قدرت محظم که به هر وجود باشم

عارفان قرن مشکوک،من به جز تردید،رسیدم

                                                                      من همان واقعیت به درون اصل خویشم

عارفان قرن مسدود،من به جز شوسه مباشم

                                                                      من همان رفتگر پیر،سنگ ز راهت می زدایم

عارفان قرن منطق،من به جز نطقی نیایم

                                                                      من همان فلسفه کل به درکت جا نیافتم

عارفان قرن مسلخ،من به جز رگت مباشم

                                                                      من همان تیغه دارم،که به پیش گردن آیم

عارفان قرن شهوت،من به جز تقیه باشم

                                                                      من همان تزکیه نفس،ریشه کار تو باشم

عارفان قرن مستی،من به جز باده مباشم

                                                                      من همان مستی بعد از گریه های توبه باشم

عارفان قرن مقصود،من به جز فکرت مباشم

                                                                      من به این سادگی اما،جز به تنهایی مباشم

با حمار حکیم،اندر شوسه عشق

به شهر شعر رسیدم.

همسر عزیزم:homelessness

توجه:هرگونه برداشت از این وبلاگ،پیگرد قانونی دارد