آفرینش را به یک دوران فلک پنداشتیم

            ما ندانستیم کزان آب روان کم داشتیم        

بی مروت ازکنارش میروی ای کاروان                   

               لطف فرما تشنگان سیراب هو کن ساربان

از قداست بی نهایت بر لبانت پر گشود ...

            از دنی،فانی،حصارت، جاودان خواهی چه سود؟

آفتاب آتش برنگاه عاشقان                             

              می گدازد ما خلق را چون سقر، آن بی کران

آسمان،پیماید آن فرش سلیمان،زیر پا                

                  عرش جاویدانِ هو بر ذهن ما گنجد،سرا

آیتی نازل،دوایِ فهم رازِ این جهان                    

                   مرهم زخم زبان خاکِ خشکِ این زمان

 همچو باران،ابرِحکمت نزد آدمها رسید                  

                 آفتابِ مرسلین، بالا برندش چون چکید

 وا رهانیدن ز چنگ غم نواز یک فغان                 

                  نقشِ شوقِ بی نشانِ مرسلینِ هر زبان

قوم قومت را ز یک فصل ونژادو دیدگاه                

                        آفریدش تا برای یکدِگر باشید گواه

خودشناسی محوررفع نحیف عنفوان                         

                    اختیارو روزگاروقربت وصاحب دلان

شن به دریا و کویر و جنگلان آید پدید                      

               یک زغن سروی گزیند، بلبلان شاخه ی بید

بی خانمان...