چرا  دعوای  ما  نزد قضاوتها  نمیرفت؟

                             خدای من مگر راه عدالت را نمیرفت؟

به من گفتش تو را بس عاشقی کن دل سپارش

                             شجاعت ها نثارش کن٬ جوانمردی کجا رفت؟

از آفاق زمین دستی بسویم چاره آورد

                             مهِ تابان به راهم ٬ پس دلم هر جا نمیرفت

گدای هر شبت از عاشقی شبها نمیمرد

                             نگاهم بر در بازت٬ یدم هر جا نمیرفت...

ربودم  روز اول از سرایت مهر و عشقت

                              شدی زندانی نای دلم ٬ غمها یجا رفت

کدامین قاضی درگاه تو یاری رساند

                              به من که از جزای عشق تو جانم فدا رفت

تلافی میکنی کارت به من ٬ حبسی کشیدی

                              من آن دزد و تو قاضی و دلم زندان که شه رفت !

((بی خانمان متقاضی دعاست))