من مدتهاست که از زمین کنده ام!تو این راز را می دانی و همه ی برگهای پاییز که بی هیاهو،بر زمین ریختند و همه ی درختان لختی که هیچ باکی از عریانی نداشتند.همه ی روزهایی که شب شدند و شب هایی که سرد شدند و برف هایی که بی صدا،بر حریر سپید شب زمستانی من و تو پا گذاشتند. همه ی آمدگان و رفتگان و همه ی لحظه های مرددی که به یقین پیوستند.همه ی سجاده های سحرگاه که در سکوت دیدار، تر شدند.همه می دانند . . . این کیست که در پشت پرده های سوال،ایستاده و با چشم های مطمئن،مرا می کاود؟! این سایه ی بلند که مانند الف بر نقطه ی دلم فرود آمده،پرتو قامت کیست؟ این منم که با شتاب می پرم به سمت آسمان تو،یا این تویی که آرام می آیی به سوی زمین من؟! ... تو کیستی؟ که هم می بینی و هم دیده می شوی.هم می شنوی هم شنیده می شوی.هم می آیی هم می روی!و در این لحظه های پاره پاره از فراق،به تنم وصله می شوی!

و اینک این زمستان است که می آید.پرده ها را کنار بزن و راز هر فصل را به تماشا،شکار کن!در فکر طرحی نو باش.خودت را از هر خط و نقشی پاک کن تا دوباره نقشی تازه و خطی پیوسته بر صفحه ی سپید زندگی ات،جان بگیرد. . . بگذار زیبایی تو را لمس کند.تو چمدان های خالی مرا هم بسته ای!دیری است که می دانم.من هر لحظه آماده ام.همسفر،تو هنوز هم منتظری؟! . . . از درختان بی بر،میوه های تازه تر بچین و سبد های خالی را پر کن.در طول این سفر،من همیشه همراه تو بوده ام و از همه ی وجود تو،هیچ نخواسته ام جز حضور تو،عطر عبور تو و صدای گرمت و خبر بودنت.

 همیشه جذبه های عشق،نا به هنگام می ربایدت.دور از هیاهوی خط و رنگ و نقش! . . . وقتی که به زیبایی اقتدا کنی و تن را از وابستگی ها رها کنی،به آرامی و نرمی و سپیدی برف،بر دلت پا می گذارد.شاید روح رباینده،در خلوت شبانه،هنگام نیایش تو را بخواند.شاید با یک بارقه در نگاهی آشنا،تو را جذب کند.شاید با شنیدن یک کلمه آغاز شود.شاید پس از دردی جانسوز،یا زخمی عمیق سر باز کند. . . شاید با یک دیدار،پرده از حقیقتی زیبا بگشاید ... شاید این جذبه با شنیدن صدایی که نمی دانی از کدام غزل یا کدام ترانه،حس گرفته است تو را وسوسه کند و تو ناگهان در حضور کسی احساس یکپارچه بودن می کنی. . . نه بیش از تو و نه کمتر از تو،درست به قامت تو او را دوخته اند و هر دو در هر فاصله ای که باشید به یک نقطه در اوج می نگرید.

همه ی این نشانه ها وقتی جان می گیرند که تو حساس می شوی و به هر آنچه در اطراف توست،توجه می کنی. . . وقتی که هیچ نگاهی،هیچ کلامی و هیچ صدایی برایت بی معنا نباشد،هر نقطه ای برای تو،مبدا آغاز خواهد بود وهر حرکتی در هر جهتی،برایت لحظه ی پرواز. . . چه روزها و چه شب ها که به دنبال عشق دویدی! اما آیا عشق را با جست و جو می توان یافت؟ آیا غنچه ها برای شکفتن تلاش می کنند؟! آیا عشق نوبت به نوبت است یا زمان و مکان معنی دارد؟! آیا عشق از پیش،ورود خودش را اعلام می کند؟ آیا عشق،انتخاب می کند یا انتخاب می شود؟ آیا می توان عشق و ورود و خروجش را پیش بینی کرد؟ و برای عبور و آمد و شدش قانون و قاعده ای رسم کرد؟!

پس در جست و جوی عشق بودن،مانند گریز از عاشقی است.عشق،فرمان پذیر نیست.قاعده و قانونی ندارد.تنها با شفاف و حساس شدن،می توان قابلیت عاشقی را در وجود پروراند. . .آن وقت که نیلوفر وجودت با گرمای محبت باز شد،عشق بر تو نازل می شود و با نشانه هایش تو را می رباید،به سمتی که از رفتن به آن سو تو را گریزی نیست و آنجاست که تو ناچاری به ندای دلت گوش بسپاری و هدایت را از درون بطلبی. . . برای آزادی روح،باید که عاشق بود.چون عشق و آزادی هر دو با هم می شوند. . . اولین گام در راه عشق ورزی طلب کردن است.طلب کن و باز طلب کن.از خدا بخواه که عشق را روزی ات کند. . .از خواستن و بازخواستن خسته نباش. . . نفس عادت کرده تا هرچه را که می خواهد با شتاب دریافت کند . . . اما در این مسیر،بعد از طلب،باید که صبر کنی.

صبر کردن تو را زلال می کند و پوسته های ضخیم نفس را می تراشد.اگر بدانی که صبوری در دل طلب است،آن وقت پذیرش آن برایت آسان خواهد شد.برای طی کردن این مسیر،زندگی را رها کن و حیران باش . . . با چشم دل ببین،نه با پندار و ذهن. . . با هر نفسی که می کشی،پرده های پندار را یکی،یکی پس بزن و هر لحظه را با یاد وصال کوتاه کن. . . با هر نفس به خود بگو:"همین که هستم،یعنی او مرا می خواهد و من او را می طلبم." ... این جمله را چون ذکر،مدام با خود تکرار کن. . . وقتی به هر موجودی از گیاه تا انسان می نگری،این ذکر را باز هم تکرار کن. . . گویی در هر موجودی،جلوه ی دلبری خالقت را مشاهده می کنی . . .

اگر در این راه نگاهی دلت را لرزاند

صدایی تو را به سوی خدا خواند و دست نوازشی تو را نواخت،همه ی این احوال را تجلی خالق در مخلوق بدان. . . آنوفت است که تو بی واسطه ی نفس،به سلوک عاشقی،پا می گذاری و وقتی تو مجذوب شدی،می توانی دیگران را نیز جذب کنی.

هر گاه که احساس کردی می توانی بیشتر دوست بداری و مهر بورزی،بدان که این حالات نشانه ی توجه خالق به توست. . . دل،هر لحظه تو را به سر سپردگی و عاشقی هدایت می کند،چرا که از ازل می داند که مقام انسان در عاشقی است و بر سر پیمان و عهد دیرین تو را به سمت وادی عشق،پیش می برد،اما تردید و ترس که دو مولود ذهن هستند،نمی گذارند که تو به شهامت دل اعتماد کنی.ترس می خواهد تو را به زمین میخکوب کند،چون به دنبال امنیت است. . . به دنبال مالکیت و به دنبال من ... تردید،وسوسه ات می کند که تو نمی توانی به دلت گوش کنی،چرا که پیام های دل،توهم اند و از جنس خیال هستند . . . این دو احساس،یعنی ترس و تردید،جسارت،هوش و آزادی را از تو سلب می کنند و تو را به دنبال امنیت کاذب فریب می دهند . . . تو به جست و جوی پول بیشتر،شهرت و مقام بالاتر،املاک و دارایی و تحصیلات عالیه می دوی،تا مرزهای زمینی ات را گسترش دهی . . . هرچه بیشتر به دنبال امنیت می دوی و در زمین افقی حرکت می کنی،ترس هایت عمود بر هر آنچه بر زمین داری،سایه ی بلندتری می سازند،غافل از این که این سایه ها،با موانعی که تو ساخته ای آفریده می شوند و اگر موانع نباشند،سایه ای هم نخواهد بود . . . این سایه ها نمی گذارند روح تو از پرتو عشق گرم شود . . . پس این موانع را بردار تا گرمای عشق در همه ی منافذ روح تو نفوذ کنند و تو را به مقامی که سزاوار آنی برسانند.

از تصور هر تملکی رها شو،از توهم قدرت،با دو بال ثروت و شهرت بپرهیز.آنوقت می بینی که وقتی اعتماد می کنی و از زمین کنده می شوی در آغوش امن الهی،هم به دانش حقیقی و حکمت درون راه می یابی و هم از گنجینه های پر برکت الهی توانگر خواهی شد و هم به مقام و مرتبه ای صعود می کنی که فرشته های آسمانی به آن مقام سجده کردند . . . و این پاداش کسانی است که طلب کردند و با صبوری در آستانه ی رحمت الهی زانو زدند . . . به درگاه کریمان با ظرف های خالی باید رفت،تا کریمان از کرم خود،ظرفهای خالی ما را با طعام برکت پر کنند . . .جسم تو مثل همان ظرف است . . . از "من" تهی شو! تا روح الهی در آن جان،ماوا کند . . .

 دل،تنها یادگاری است که از بهشت گمشده با خود به زمین آورده ایم . . . هرگاه در مسیر زندگی گم شدی و احساس تنهایی و پوچی کردی،هرگاه بی حوصله و بی انگیزه شدی،به دلت رجوع کن . . . نشانی خانه ی دوست را از دل بپرس . . . با دل ببین و با دل بشنو . . . هر نشانی از عشق را دنبال کن . . . همه ی این نشان ها،روزی تو را به حقیقتی بزرگ،هدایت خواهد کرد . . . برای پرواز باید سبکبال شوی . . .

از زمین کنده شو و بگذار یادگار حضرت دوست،این نقطه ی کمال تو را

تا بر دوست،پرواز دهد . . .

تو مدتهاست که از زمین کنده ای!

این راز را همانگونه که گفتی،من نیز می دانم.

تقدیم به همسر عزیزم