هر چه تبر زدی مرا ... زخم نشد جوانه شد

banuyeordibehesht — Thu, 12 Jun 2008 08:55:24 GMT

سلام

اگر دوست داشته باشید

سه شنبه ی هر هفته شب شعر انجمن

نیما تا بعد در بوستان نظامی گنجوی بر گزار می شود

مکان:یوسف آباد - انتهای خیابان ۵۳ -فرهنگسرای بوستان نظامی گنجوی

زمان: سه شنبه ها ساعت ۱۷ الی ۲۰

خوشحال می شیم بیاید

banuyeordibehesht — Mon, 09 Jun 2008 20:42:24 GMT

به نام آفریدگار هفت آسمان

سلام ... من بعد از حدود یک سال دوباره دارم می نویسم ...

دلیل نبودنم این بود که می خواستم این مکان جایی باشه که توش بتونم چیزی رو دنبال کنم

که یه هدفی و در بر داشته باشه

چند وقته فکرم مشغول این قضیه شده که از یه راهی بتونم

کاری برای افراد بی بضایتی که می شناسم بکنم ... بعد از مدتها به این در و اون در زدن

به این نتیجه رسیدم که شاید بتونم با کمک شما

از این طریق کمکهایی رو برای این افراد جمع کنیم

به هر حال در حال حاضر در این مورد نیازمند یاری و همفکری شما عزیزان هستم

لطفا پیشنهادها ی خودتون رو حتما بهم بگید

منتظرتون هستم

banuyeordibehesht — Fri, 11 May 2007 21:48:18 GMT

به نام روز باران و به نام سمبل عشق

به نام صدق عشق و به نام شیوه ی عشق

عزیزترین وبهترینم تولدمون مبارک...

تولدی در راه متولد شدن و زیبا زیستن...دوستت دارم به اندازه ی تمامی ستاره ها و یا تمامی قطرات باران،بارانی از جنس بارانهای اردیبهشت...چقدر خوشحال و خوشبختم عزیزترینم.تولد ما برای هم بود و من هیچ گاه مانعی بر راه خوشبختیمان ندیدم و نخواهم دید و مطمینم تو هم همین احساس را داری.ما برای هم زاده شدیم ۱۷ و ۱۹ اردیبهشت ماه.

روزی که الفبای زندگی روزندگی را آموختم گمان می کردم که عشق ۵ نقطه بیشتر ندارد اما عاشق که شدم فهمیدم هر نقطه در عالم هزاران نکته در عشق ورزی دارد.اگر حال بیماری را که منتظر معجزه ی شفاست می دانی،این را هم بدان که آن بیمار منم و آن معجزه تویی!

می گویند:جوانی را که در خواب است بیدار نکنید!شاید خوابهای عاشقانه می بیند!اما عشق می فرماید:بیدارش کنید و راه و رسم زندگی عاشقانه را به او بیاموزید.

او همان شعله ی ماه است که نگاهش می نوازد

رقص ناز پرهوایش،بس حجابم می گدازد

راه پر معنای مهراب نوایش،نامه ی دل

آن وجود چاره سازش چنگ عرفان می نوازد

(از همسرم)

(و تقدیم به همسرم)

banuyeordibehesht — Wed, 21 Mar 2007 13:03:33 GMT

شب عید بود و در شهر غوغا به پا بود.در حالی که دیگران در فکر فرارسیدن سال نو،خرید لباس های جدید و تهیه ی مواد خوراکی برای تهیه غذاهای خوشمزه بودند،اما در خانه ی ما،هیچ نشانی از شوروشوق رسیدن عید نبود.چون هیچ پولی در بساط نداشتیم.ناگهان کسی زنگ در را یه صدا در آورد،وقتی پدر در را باز کرد،مردی با جعبه ای بزرگ پر از خوراکی های گوناگون و اشتها برانگیز پشت در ایستاده بود.از شدت تعجب و هیجان،نمی توانستم به آنچه چشمهایم می دید،اعتماد کنم.پدرم با چشمانی مملو از سپاسگزاری نام آن مرد را پرسید.مرد غریبه در جواب گفت:یکی از دوستانتان می دانست شما به کمک احتیاج دارید اما آنقدر مغرورید که به طور مستقیم کمک قبول نمی کنید،برای همین از من خواست که این هدیه را به شما برسانم.سال نو مبارک!

پدر در پاسخ گفت:نه نه،ما نمی توانیم این هدیه را بپذیریم.مرد در جواب گفت:متاسفم شما نمی توانید این هدیه را رد کنید.سپس به سرعت از خانه ی ما دور شد.آ» اتفاق تاثیر عمیقی بر زندگی من گذاشت.به خود قول دادم در آینده آنقدر تلاش کنم تا از وضعیت مالی مناسبی برخوردار شوم ومن هم،چنین کار قشنگی را برای شادی دل انسانهای دیگر انجام دهم،از هجده سالگی به قول خودم عمل کردم.در حد توانایی مای خود برای چند خانواده خرید می کردم و مثل پیک های تحویل غذا،لباس می پوشیدم و به فقیرترین نقاط شهر می رفتم،در خانه ها را می زدم و به هریک بسته ای با یادداشت می دادم.روی یادداشت خاطره ی دوران کودکی و قولی را که به خودم داده بودم،می نوشتم.در پایان از آ»ها می خواستم تلاشو کوشش بیشتری به خرج دهند،تا علاوه بر ایجاد دگرگونی در زندگی خود،آ»ها نیز قادر شوند چنین عمل زیبایی را در حق فرد دیگری انجام دهند.ارزش دستاوردهای معنوی که از این مهربانی و تقسم شادی سال نو با دیگران نصیب من شد،بسیار بیشر از درآمد سالیانه من بود.

چند سال بعد،شب سال نو من و همسرم مجبور شدیم سال نو را دور از خانه و خانواده باشیم،به همین دلیل همسرم بسیار غمگین بود.روبه او کردم و گفتم:چرا امسال به جای تزیین خانه خود،زیباسازی را به صورت مجازی انجام ندهیم و خانه ی دل انسانهای اطراف خود را زیبا و دل انگیز نسازیم؟...سپس رسم هر سال خود را به او گفتم.اول زیاد از این طرح من استقبال نکرد و گفت:شاد کردن چند خانواده چه فایده ای دارد،با یک گل که بهار نمی شود.به او گفتم:درست است که ما نمی توانیم به هزاران نفر کمک کنیم،اما می توانیم حداقل برای لحظاتی کوتاه حسهای مرده در دل چند نفر از آنها را دوباره زنده کنیم و اگر هرکسی بتواند دل چند نفر را شاد کند،دیگر در رنیا دل شکسته و غمگین باقی نمی ماند.عزیزم وقتی برق چشمان کودکان کوچک ونم اشک پیرزنهای سالخورده را می بینی آنوقت می فهمی که چقدر این عمل زیباست...

ادامه دارد...

banuyeordibehesht — Sat, 20 Jan 2007 20:04:21 GMT

من مدتهاست که از زمین کنده ام!تو این راز را می دانی و همه ی برگهای پاییز که بی هیاهو،بر زمین ریختند و همه ی درختان لختی که هیچ باکی از عریانی نداشتند.همه ی روزهایی که شب شدند و شب هایی که سرد شدند و برف هایی که بی صدا،بر حریر سپید شب زمستانی من و تو پا گذاشتند. همه ی آمدگان و رفتگان و همه ی لحظه های مرددی که به یقین پیوستند.همه ی سجاده های سحرگاه که در سکوت دیدار، تر شدند.همه می دانند . . . این کیست که در پشت پرده های سوال،ایستاده و با چشم های مطمئن،مرا می کاود؟! این سایه ی بلند که مانند الف بر نقطه ی دلم فرود آمده،پرتو قامت کیست؟ این منم که با شتاب می پرم به سمت آسمان تو،یا این تویی که آرام می آیی به سوی زمین من؟! ... تو کیستی؟ که هم می بینی و هم دیده می شوی.هم می شنوی هم شنیده می شوی.هم می آیی هم می روی!و در این لحظه های پاره پاره از فراق،به تنم وصله می شوی!

و اینک این زمستان است که می آید.پرده ها را کنار بزن و راز هر فصل را به تماشا،شکار کن!در فکر طرحی نو باش.خودت را از هر خط و نقشی پاک کن تا دوباره نقشی تازه و خطی پیوسته بر صفحه ی سپید زندگی ات،جان بگیرد. . . بگذار زیبایی تو را لمس کند.تو چمدان های خالی مرا هم بسته ای!دیری است که می دانم.من هر لحظه آماده ام.همسفر،تو هنوز هم منتظری؟! . . . از درختان بی بر،میوه های تازه تر بچین و سبد های خالی را پر کن.در طول این سفر،من همیشه همراه تو بوده ام و از همه ی وجود تو،هیچ نخواسته ام جز حضور تو،عطر عبور تو و صدای گرمت و خبر بودنت.

همیشه جذبه های عشق،نا به هنگام می ربایدت.دور از هیاهوی خط و رنگ و نقش! . . . وقتی که به زیبایی اقتدا کنی و تن را از وابستگی ها رها کنی،به آرامی و نرمی و سپیدی برف،بر دلت پا می گذارد.شاید روح رباینده،در خلوت شبانه،هنگام نیایش تو را بخواند.شاید با یک بارقه در نگاهی آشنا،تو را جذب کند.شاید با شنیدن یک کلمه آغاز شود.شاید پس از دردی جانسوز،یا زخمی عمیق سر باز کند. . . شاید با یک دیدار،پرده از حقیقتی زیبا بگشاید ... شاید این جذبه با شنیدن صدایی که نمی دانی از کدام غزل یا کدام ترانه،حس گرفته است تو را وسوسه کند و تو ناگهان در حضور کسی احساس یکپارچه بودن می کنی. . . نه بیش از تو و نه کمتر از تو،درست به قامت تو او را دوخته اند و هر دو در هر فاصله ای که باشید به یک نقطه در اوج می نگرید.

همه ی این نشانه ها وقتی جان می گیرند که تو حساس می شوی و به هر آنچه در اطراف توست،توجه می کنی. . . وقتی که هیچ نگاهی،هیچ کلامی و هیچ صدایی برایت بی معنا نباشد،هر نقطه ای برای تو،مبدا آغاز خواهد بود وهر حرکتی در هر جهتی،برایت لحظه ی پرواز. . . چه روزها و چه شب ها که به دنبال عشق دویدی! اما آیا عشق را با جست و جو می توان یافت؟ آیا غنچه ها برای شکفتن تلاش می کنند؟! آیا عشق نوبت به نوبت است یا زمان و مکان معنی دارد؟! آیا عشق از پیش،ورود خودش را اعلام می کند؟ آیا عشق،انتخاب می کند یا انتخاب می شود؟ آیا می توان عشق و ورود و خروجش را پیش بینی کرد؟ و برای عبور و آمد و شدش قانون و قاعده ای رسم کرد؟!

پس در جست و جوی عشق بودن،مانند گریز از عاشقی است.عشق،فرمان پذیر نیست.قاعده و قانونی ندارد.تنها با شفاف و حساس شدن،می توان قابلیت عاشقی را در وجود پروراند. . .آن وقت که نیلوفر وجودت با گرمای محبت باز شد،عشق بر تو نازل می شود و با نشانه هایش تو را می رباید،به سمتی که از رفتن به آن سو تو را گریزی نیست و آنجاست که تو ناچاری به ندای دلت گوش بسپاری و هدایت را از درون بطلبی. . . برای آزادی روح،باید که عاشق بود.چون عشق و آزادی هر دو با هم می شوند. . . اولین گام در راه عشق ورزی طلب کردن است.طلب کن و باز طلب کن.از خدا بخواه که عشق را روزی ات کند. . .از خواستن و بازخواستن خسته نباش. . . نفس عادت کرده تا هرچه را که می خواهد با شتاب دریافت کند . . . اما در این مسیر،بعد از طلب،باید که صبر کنی.

صبر کردن تو را زلال می کند و پوسته های ضخیم نفس را می تراشد.اگر بدانی که صبوری در دل طلب است،آن وقت پذیرش آن برایت آسان خواهد شد.برای طی کردن این مسیر،زندگی را رها کن و حیران باش . . . با چشم دل ببین،نه با پندار و ذهن. . . با هر نفسی که می کشی،پرده های پندار را یکی،یکی پس بزن و هر لحظه را با یاد وصال کوتاه کن. . . با هر نفس به خود بگو:"همین که هستم،یعنی او مرا می خواهد و من او را می طلبم." ... این جمله را چون ذکر،مدام با خود تکرار کن. . . وقتی به هر موجودی از گیاه تا انسان می نگری،این ذکر را باز هم تکرار کن. . . گویی در هر موجودی،جلوه ی دلبری خالقت را مشاهده می کنی . . .

اگر در این راه نگاهی دلت را لرزاند

صدایی تو را به سوی خدا خواند و دست نوازشی تو را نواخت،همه ی این احوال را تجلی خالق در مخلوق بدان. . . آنوفت است که تو بی واسطه ی نفس،به سلوک عاشقی،پا می گذاری و وقتی تو مجذوب شدی،می توانی دیگران را نیز جذب کنی.

هر گاه که احساس کردی می توانی بیشتر دوست بداری و مهر بورزی،بدان که این حالات نشانه ی توجه خالق به توست. . . دل،هر لحظه تو را به سر سپردگی و عاشقی هدایت می کند،چرا که از ازل می داند که مقام انسان در عاشقی است و بر سر پیمان و عهد دیرین تو را به سمت وادی عشق،پیش می برد،اما تردید و ترس که دو مولود ذهن هستند،نمی گذارند که تو به شهامت دل اعتماد کنی.ترس می خواهد تو را به زمین میخکوب کند،چون به دنبال امنیت است. . . به دنبال مالکیت و به دنبال من ... تردید،وسوسه ات می کند که تو نمی توانی به دلت گوش کنی،چرا که پیام های دل،توهم اند و از جنس خیال هستند . . . این دو احساس،یعنی ترس و تردید،جسارت،هوش و آزادی را از تو سلب می کنند و تو را به دنبال امنیت کاذب فریب می دهند . . . تو به جست و جوی پول بیشتر،شهرت و مقام بالاتر،املاک و دارایی و تحصیلات عالیه می دوی،تا مرزهای زمینی ات را گسترش دهی . . . هرچه بیشتر به دنبال امنیت می دوی و در زمین افقی حرکت می کنی،ترس هایت عمود بر هر آنچه بر زمین داری،سایه ی بلندتری می سازند،غافل از این که این سایه ها،با موانعی که تو ساخته ای آفریده می شوند و اگر موانع نباشند،سایه ای هم نخواهد بود . . . این سایه ها نمی گذارند روح تو از پرتو عشق گرم شود . . . پس این موانع را بردار تا گرمای عشق در همه ی منافذ روح تو نفوذ کنند و تو را به مقامی که سزاوار آنی برسانند.

از تصور هر تملکی رها شو،از توهم قدرت،با دو بال ثروت و شهرت بپرهیز.آنوقت می بینی که وقتی اعتماد می کنی و از زمین کنده می شوی در آغوش امن الهی،هم به دانش حقیقی و حکمت درون راه می یابی و هم از گنجینه های پر برکت الهی توانگر خواهی شد و هم به مقام و مرتبه ای صعود می کنی که فرشته های آسمانی به آن مقام سجده کردند . . . و این پاداش کسانی است که طلب کردند و با صبوری در آستانه ی رحمت الهی زانو زدند . . . به درگاه کریمان با ظرف های خالی باید رفت،تا کریمان از کرم خود،ظرفهای خالی ما را با طعام برکت پر کنند . . .جسم تو مثل همان ظرف است . . . از "من" تهی شو! تا روح الهی در آن جان،ماوا کند . . .

دل،تنها یادگاری است که از بهشت گمشده با خود به زمین آورده ایم . . . هرگاه در مسیر زندگی گم شدی و احساس تنهایی و پوچی کردی،هرگاه بی حوصله و بی انگیزه شدی،به دلت رجوع کن . . . نشانی خانه ی دوست را از دل بپرس . . . با دل ببین و با دل بشنو . . . هر نشانی از عشق را دنبال کن . . . همه ی این نشان ها،روزی تو را به حقیقتی بزرگ،هدایت خواهد کرد . . . برای پرواز باید سبکبال شوی . . .

از زمین کنده شو و بگذار یادگار حضرت دوست،این نقطه ی کمال تو را

تا بر دوست،پرواز دهد . . .

تو مدتهاست که از زمین کنده ای!

این راز را همانگونه که گفتی،من نیز می دانم.

تقدیم به همسر عزیزم

banuyeordibehesht — Tue, 13 Jun 2006 18:58:18 GMT

سلام به بهترین دوست و بهانه ام برای زندگی! ...

چه لحظه هایی که تو زندگی ام گمت کردم اما تو همیشه کنارم بودی،چه دقیقه ها که حضورت رو فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی،چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور،تو رو که پشت همه ی موفقیت های من قایم شده بودی ،از یاد بردم،اما تو همیشه به یادم بودی.چه روزهایی که سرم رو تو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر می کردم تو برای تلافی کارهای بدم برایم فرستادی دست و پا زدم،اما تو همیشه کاری رو کردی که به صلاح منه.چه ماه هایی رو که باهات قهر کردم و فکر می کردم منو دوست نداری،اما تو با توفیق یه کار خوب به من ثابت کردی که دوستم داری و چه سال هایی که توی خلوتم ازت نترسیدم اما تو همیشه منو بخشیدی.

تو همیشه با من بودی،وقتی زمین خوردم تو با نور امید نیرویی به من بخشیدی که بتونم دوباره ادامه بدهم.وقتی خسته از همه جا و همه کس نا امیدانه به تو پناه آوردم پناهم دادی.وقتی تو زندگی ام سر نوشت،منو سر دوراهی قرارداد تو راه درستو بهم نشون دادی،وقتی از آدم های دور وبرم دلم گرفت و دنیا غم هاشو بهم ارزونی کرد تو به قلب من آرامش دادی،تو با حضورت به خنده هام هدف دادی به گریه هام دلیل دادی،به زندگیم و به نفس کشیدنم رنگ دادی.

وقتی ازت سوال کردم جواب سوالهامو دادی وقتی می سوختم تو لذت پختن روحم رو به من چشوندی،وقتی قلبم تپید تو همه ی عظمت و بزرگیتو تو قلب کوچیک من جا دادی.وقتی برای اولین بار از دیگران حرف ناحق شنیدم راه تازه ای برام باز کردی تا گذشت و بخشش رو یاد بگیرم.وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم معادله ی زندگی نه غصه خوردن واسه نداشته هاس،نه شاد بودن واسه داشته ها و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیزای دیگه ای دادی اون وقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم و فهمیدم بیشتر از اون چه که هست باید مهربون باشم.

وقتی بعضی دعاهامو زود اجابت کردی،بعضی ها رو دیر و بعضی ها رو اصلا،فهمیدم برای رسیدن باید کمی عجله کرد،گاهی صبر کرد و گاهی کنار کشید.وقتی دیگران درد دلاشونو برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگران بارش سنگین تر از غصه های خودمه،اون وقت توی وجودم شیرینی به یاد دیگران بودن رو چشیدم.

وقتی دیگران فقط با گفتن یه جمله همه ی ارزش و اعتبار رو زیر سوال بردن اون وقت فهمیدم بعضی آدم ها معنای واقعی خیلی چیزا رو درک نمی کنن،پس یاد گرفتم بیشتر به آدم ها برای پیدا کردن راه درست فرصت بدهم.تو،توی پستی و بلندی های زندگی خیلی چیزا بهم یاد دادی و من هر چی یاد گرفتم بیشتر فهمیدم که نمی دونم و چیزای زیادی برای یاد گرفتن باقی مونده و من مطمئنم تو همه ی این چیزا رو بهم یاد می دی.قصه های زیادی پیش رومه،تا منو قدمی به شناخت خودم و قدمی به سوی تو و شاید قدمی به لقای تو نزدیک تر کنه.من همه ی داشته هامو مدیون تو هستم.زندگی برای من وقتی معنای زنده بودن می ده که تو کنارم باشی چون می دونم تو همه ی این چیزایی که لازمه من بدونم بهم می گی.زندگی بهانه می خواهد،چه بهانه ای قشنگ تر از تو.

اینم نوشته ای برای تمام دوستان عزیزی که شاید خدای خودشونو گم کرده باشن.

پیداش کنید ... راه دوری لازم نیست.

محتاج دعای شما بی خانمان و سیمرغ

در ضمن حتما به این وبلاگ سر بزنید منتظر نظراتتون هستم:

www.tabrizian.blogfa.com

banuyeordibehesht — Tue, 13 Jun 2006 10:57:18 GMT

www.tabrizian.blogfa.com

شاه محبوس...

banuyeordibehesht — Wed, 07 Jun 2006 07:54:18 GMT

چرا دعوای ما نزد قضاوتها نمیرفت؟

خدای من مگر راه عدالت را نمیرفت؟

به من گفتش تو را بس عاشقی کن دل سپارش

شجاعت ها نثارش کن٬ جوانمردی کجا رفت؟

از آفاق زمین دستی بسویم چاره آورد

مهِ تابان به راهم ٬ پس دلم هر جا نمیرفت

گدای هر شبت از عاشقی شبها نمیمرد

نگاهم بر در بازت٬ یدم هر جا نمیرفت...

ربودم روز اول از سرایت مهر و عشقت

شدی زندانی نای دلم ٬ غمها یجا رفت

کدامین قاضی درگاه تو یاری رساند

به من که از جزای عشق تو جانم فدا رفت

تلافی میکنی کارت به من ٬ حبسی کشیدی

من آن دزد و تو قاضی و دلم زندان که شه رفت !

((بی خانمان متقاضی دعاست))

banuyeordibehesht — Wed, 31 May 2006 09:28:18 GMT

بد سگالی میکند آرام جانم ای خدا

انتضارت میکشد مهتاب روحی بی نوا

سینه از درد تو سودا میکند جانا بگو

تا که از شرم تو دم سرخی کشد بر چهره ها

بی مرادم در شب بادی مستی وا نذار

شمعکی دادی بدون نور تو کشتش صبا

جامه ی پشمینه و دلق و جدای مردمت

بی ثمر٬ فطرت ٬ نگاهش بر در زهد و ریا

دیدگانم بستم آرام باغ رؤیا پر ز تو

باده ی دل می چکیدش بر لبانم از نما

مست ِمست اما هشیوارانه حست میچکید

رؤیت ِ جان تو کردم نرگسم دادی شفا

(بی خانمان)

************************************************************

وادی حیرت

مشق شب را از دلم آسان ربود

آن سراسیمه ٬ همان چرخ زمان

حیرتی از آفرینش بر سرم

می کشم من دامن از دست عروض

قافیه ٬ وزن و ردیف یک نظام

سوزش جان از نبود حرف دل

آخرین بیت از همان بیت نخست

من ندانم ٬ قافیه از من نخواه

بیت آخر از ابد گوید سخن

من کجا ٬این آفرینش تا کجا...!؟

گردباد و حیرت و رازت ببر

مشعل مشرق نما روشن نما...

(بی خانمان)

*************************************************

محتاج همیشگی دعا های شما عزیزان خدا

سیمرغ و بی خانمان....

banuyeordibehesht — Mon, 22 May 2006 20:01:18 GMT